Za Wielką Wodą - część 1

Na Facebooku wspominałam skąd wzięłam się w USA, ale opowiem jeszcze raz :)

Mój i męża wyjazd wiąże się z naszą drugą pasją - czyli skokami spadochronowymi. Nasza drużyna dzielnie trenuje pod okiem coacha, na razie głównie indoor skydiving - czyli latanie w tunelu (ale ambicje mamy większe). Nasz trener jest członkiem kadry narodowej. To oznacza, że on i jego drużyna mają prawo startować w największych imprezach spadochronowych na świecie (TU jest wpis, w którym pokrótce wyjaśniałam zasady dyscypliny, którą uprawiamy). Problem w tym, że w przypadku skoków z samolotu, potrzebny jest kamerzysta. To na podstawie jego materiału video oceniana jest przez sędziów drużyna. Ponieważ osoba, która do tej pory była kamerzystą zrezygnowała, mój mąż dostał propozycję nie do odrzucenia (bo propozycji czy chcesz być kamerzystą kadry narodowej FS-4 i w perspektywie pojechać na Mistrzostwa Świata, raczej się nie odrzuca). Wiązało się to z mnóstwem treningów, również stresem (mój mąż nie był nigdy profesjonalnym kamerzystą spadochronowym). Ale udział w Mistrzostwach Świata, w Arizonie, możliwość obserwowania najlepszych drużyn na świecie - to było COŚ.

I tym sposobem, pod koniec października pojawiliśmy się w Stanach. Mój mąż w charakterze uczestnika zawodów, ja jako kibic i obserwator. 

Przygotowywanie do wyjazdu to był niezły hardcore i sporo załatwiania. Wynajem auta, wyrabianie ESTA (czyli takiego pozwolenia na wjazd do USA bez wizy), wyrabianie międzynarodowego prawa jazdy (na wszelki wypadek), wykupywanie ubezpieczenia (o, tu przyprawiliśmy agentkę o ból głowy, hi, hi. Bo potrzebowaliśmy ubezpieczenia  również na sporty ekstremalne, a w przypadku męża obejmującego dodatkowo start w zawodach, moje - bez takich obostrzeń. Do tego koszty leczenia, ubezpieczenie bagażu, w tym spadochronów). Sporo było logistyki i wydatków, niestety.

Sama podróż odbyła się z małymi przygodami. Lecieliśmy do Phoenix z dwoma przesiadkami: w Londynie i w Chicago. Lot z Londynu do Chicago był opóźniony, więc nie zdążyliśmy na kolejny samolot. Była zabawa z przebukowaniem biletów, brakiem miejsc dla  sześciu osób, rozdzielenie się, lot dwoma samolotami, zamieszanie z bagażem - bo większość naszych walizek poleciała pierwszym samolotem, a ich właściciele lecieli drugim.
Wszystko skończyło się szczęśliwie, nic nie zginęło, wszyscy dotarli - o godzinie nie wiem której - bo przez te przesiadki nie miałam pewności według której strefy czasowej funkcjonuje mój telefon ;) Godzinowo cała podróż trwała ponad dobę, więc było dość męcząco.

W stosunku do Polski byliśmy minus dziewięć godzin (potem minus osiem, bo w Polsce zmienialiśmy czas na zimowy). W każdym razie, gdy u nas był ranek, Polska powoli szykowała się do snu. Co przez kilka dni oznaczało dla nas potworną senność w środku dnia i pobudki o 4 nad ranem :)

Możliwość przebywania i skoków na jednej z największych, jeśli nie największej, strefie spadochronowej na świecie, na pustyni w dodatku, to niezłe przeżycie :)
Jak duża jest Skydive Arizona? Cóż, największe strefy spadochronowe w Polsce wykonują operacje lotnicze na dwa samoloty. I najczęściej jeden z tych samolotów nie stanowi własności strefy, tylko jest wypożyczany na sezon. Skydive Arizona posiada 12 samolotów. Sześć Skyvanów - dużych samolotów, z tylną rampą, mogących zabrać na pokład do 24 skoczków, oraz sześć Twin Otterów, z szerokim bocznym wyjściem, zabierających do 23 osób. W trakcie zawodów latały 4 Twin Ottery. Nie dodałam tu jeszcze takich bonusów jak Douglas DC-3, czy śmigłowiec UH-1, z których również można było skoczyć.
To jest zakres działalności, do którego żadna strefa w Polsce nigdy się nie zbliży.

Część floty będącej do dyspozycji Skydive Arizona

Strefa zawodników 

Drugim aspektem, który robił wrażenie, to fakt, że Skydive Arizona usytuowana jest na pustyni. Widok z góry jest niesamowity. Pod nogami masz żółto, tylko widzisz takie maluśkie zielone prostokąciki wyznaczonych lądowisk. Ok - oczywiście dało się w nie trafić. A w przypadku dalej lądujących skoczków, zawsze można było liczyć na podwózkę Hammerem. Tak - skoczków do samolotu oraz tych, którzy lądowali ciut dalej woziły Hammery :) Cóż może być lepszego na pustynne warunki :)

Do samolotu skoczkowie są zawożeni na takich przyczepkach ciągniętych przez Hammery

Gdy kończy się "zielone" - zaczyna się pustynia. Ta dziwna budowla z lewej strony to tunel aerodynamiczny :)

Kropeczką nad i była możliwość skoku z legendarnego śmigłowca UH-1 "Huey". Tak, skoczkowie mają taką dziwną przypadłość, że lubią skakać z różnych statków powietrznych, a skoki ze śmigłowców, a nawet sama możliwość przelecenia się nimi, dają mnóstwo emocji i frajdy.

Uwaga - teraz będzie dużo zdjęć z kamery mojej i męża :)

UH-1 w całek okazałości. Będę siedzieć na tej ławeczce, w samym rogu

Widok z góry na okolicę

No, to zaczynamy :)

Wysokość: 2700 m

Poszło!

Widać fragment pasa startowego. I mnie :)

Teraz celujemy w zielone. Przy okazji widać większość strefy i jej infrastruktury.

Powitanie :)

W trakcie trwania zawodów spaliśmy w pobliskim (jakieś 15- 20 minut jazdy samochodem) Arizona City. Nie zwiedzaliśmy wtedy za bardzo. Rozkład zawodów uniemożliwiał dalekie wycieczki. W tym czasie zawadziliśmy o nieodległy Park Narodowy Saguaro - który swoją nazwę zawdzięczał gatunkowi kaktusów. Kaktusy te są zresztą symbolem Arizony. To niezłe bydlaki - potrafią mieć po kilkanaście metrów. Zwiedziliśmy też wąwóz Sabino - znajdujący się na obrzeżach miasta Tuscon u stóp Gór Santa Catalina. 

Park Narodowy Saguaro

                    To było chyba moje pierwsze spotkanie z tymi niesamowitymi przestrzeniami

Wąwóz Sabino - Sabino Canyon

Wąwóz Sabino

Tu widać jakie te kaktusy potrafią być duże

W pierwszym tygodniu właściwie poruszaliśmy się między naszym domem w Arizona City, a strefą, ze wspomnianymi dwoma wycieczkami po okolicy. Czy w tym pierwszym okresie naszego pobytu USA czymś nas zaskoczyło? Do czegoś musieliśmy się przyzwyczaić? Zdecydowanie tak :)  Będę teraz rzucać hasłami i je rozwijać.

Przede wszystkim odległości. Pisząc "najbliższa okolica" mam na myśli coś co było w zasięgu 2 godzin jazdy samochodem ;)

Pobyt w USA zupełnie wywalił nam w kosmos skalę wielkości pod wieloma względami, nie tylko jeśli chodzi o odległości. Tu wszystko jest większe, szersze, bardziej rozległe. Okoliczne góry wydawały nam się spore, robiły wrażenie. Podczas naszej późniejszej trasy zawsze w zasięgu wzroku mieliśmy jakieś góry. O wszystkich tych pasmach nie mieliśmy najmniejszego pojęcia, nigdy o nich nie słyszeliśmy. Choć często wyglądały spektakularnie - to w skali całych Stanów, były jakimiś malutkimi, nic nie znaczącymi pasemkami.

W naszym wynajętym domku mieliśmy pralkę i suszarkę, do której spokojnie bym wlazła.
Powiem Wam, że przy naszej sześcioosobowej rodzinie i sposobie prania ubrań przez naszych synów, taką pralkę do Polski wzięłabym z radością. Chłopaki nie przejmują się jakimiś podziałami na ciemne, kolory i generalnie wrzucają wszystko na raz. A wrzucają , gdy już NAPRAWDĘ nie mają w szafach nic czystego. Więc nasza polska pralka - choć o pojemności 10 kg - jest często napchana pod korek.
W tej amerykańskiej, nawet gdyby cała trójka na raz wrzuciła całe swoje pranie - to i tak by jej nie zapełnili.

Malutka praleczka. Żeby wyciągnąć rzeczy z dna, człowiek do połowy zanurzał się w czeluściach, bo była ładowana od góry.

Pierwsza wizyta w sklepie spożywczym - i znów szok. Galon (tak, zapomnijcie tu o litrach) soku pomarańczowego czy mleka? Wielkie paczki masła? Wielgachne opakowania lodów? Tak, Amerykanie kochają wielkie opakowania i czasem mocno trzeba było się natrudzić, żeby znaleźć coś w rozmiarze bardziej europejskim. Trzeba też było mocno wczytywać się w składy. Jogurty owocowe nawet koło owoców nie stały, wszystko co się da jest dosładzane syropem kukurydzianym. Napoje gazowane w takich kolorach, że na pewno człowiek ma później świeci w nocy.

Najmniejsze mleko jakie znaleźliśmy w okolicznym sklepie. 1,5 litra

Galon soku. Czyli prawie 4 litry. Słodzony syropem kukurydzianym. ble!

Komuś trzy kilo fasolki?

A może prawie 700 gram chrupków?

To nie była duża butla, ale kolor mnie rozbawił :))

Oprócz tego tu nikt nie słyszał o ekologii. Zakupy pakuje kasjer w milion jednorazówek. Papierowe słomki? Wolne żarty!. Segregacja śmieci? Chyba tylko na lotniskach.
No i dziwnie mi się zrobiło, gdy odkręciłam wodę mineralną i nakrętka została mi w ręku :))

Nie kupowaliśmy jakichś strasznych ilości jedzenia, ale na przykład zakochałam się w ich twarożku. Jest podobny do naszego granni, ale ma mniejsze granulki. Kolejna moja miłość to guacamole (którego obecność w sklepach była zapewne spowodowana bliskością Meksyku). O, matulu, jakie tu można było kupić guacamole! Wielkie (a, jakże) opakowania, tym razem bez żadnych dziwnych dodatków, z kawałkami  awokado. Nie kupi się takiego w Polsce. 

A oprócz tego człowiek robił wielkie oczy, gdy czytał wielki napis na żółtym serze, że jest on zrobiony z PRAWDZIWEGO mleka. Znaczy, że to jakiś ewenement chyba? Albo na opakowaniu od jajek, że mają o 35% mniej tłuszczu. Jak można regulować tłuszcz w jajkach, ja się pytam?

Pokochałam też opakowania, w które pakują żywność typu krojone sery, czy wędliny. Wszystko co się da ma zamknięcie z zipem. W Polsce zawsze wkurzają mnie opakowania, które teoretycznie są reklamowane jako wielokrotnego otwierania, a potem góra się roluje i po dwóch dniach masz w lodówce pół kilo zeschniętych plasterków sera. Tu nie było tego problemu, bo wszędzie jest zip. Nawet jak kupiłam sobie płatki kosmetyczne do twarzy - to był zip.

Ceny. Niby też  o tym czytałam - ale co innego czytać, a co innego przekonać się na własnej skórze. Zawsze zapłacisz więcej niż Ci się wydaje, bo ceny przy towarach są podawane netto, bez podatku. Podatek naliczają dopiero przy kasie.

System imperialny - czyli prędkość w milach, odległości w milach. Ok - czasem odległości sobie przeliczaliśmy. Ale przy prędkości szybko uznałam, że to nie ma sensu. Skoro licznik w samochodzie pokazuje w milach, znaki pokazują ograniczenia w milach - to po cholerę mi wiedza ile to jest kilometrów na godzinę?

Temperatura - oczywiście w Farenheitach. Przeliczanie przerosło mnie. Zapamiętałam po prostu, że jak jest powyżej 70 stopni F - to jest ciepło :)

Drogi. Dla mnie to był szok, jakie tu jest wszystko szerokie. Arizona City, gdzie mieszkaliśmy to są same niskie domy jednorodzinne, a ulice, nawet te boczne, były szerokości główniejszych ulic w Polsce. Oczywiście bez chodników ;) I wszędzie, wszędzie pickupy. Duże. Albo bardzo duże. Albo jeszcze większe ;)
Skrzyżowania, na których z każdej strony stoi znak stop? Proszę bardzo. Kto ma pierwszeństwo? Ten, kto pierwszy się całkowicie zatrzyma. 

Tablice rejestracyjne całkowicie mnie zauroczyły. Aż zaczęłam robić im zdjęcia. Każdy stan ma swój design. ale oczywiście można mieć na tablicy zupełnie coś innego. Możesz mieć flagę amerykańską. Albo informację, że jesteś weteranem. Używane tablice rejestracyjne można kupić w sklepach z pamiątkami - i jedną, z Arizony właśnie, przywieźliśmy ze sobą.

Toalety publiczne. Czytałam sobie wcześniej o nich. Ale co innego przeczytać, a co innego samemu przeżyć dwucentymetrową szparę pomiędzy framugą a drzwiami (spokojnie można obejrzeć sobie wszystkich wchodzących i wychodzących), czy drzwi tak krótkie, że siadając miałam wrażenie, że widać moje kolana.
Do samych muszli też musiałam się przyzwyczaić, gdyż ciut inaczej funkcjonuje tu system spłukiwania wody. Powiedziałabym, że wydajniej niż w Polsce. Ale w muszli jest więcej wody, na początku więc cały czas miałam wrażenie, że toaleta jest zapchana. 

Pewną zagadką był kran nad wanną w naszym domu. Albowiem nie mieliśmy zielonego pojęcia jak przestawić go w tryb prysznica. Nie było żadnej wajchy, guziczka, no nic. Okazało się, że ciągnie się za pierścień na końcu kranu - był on ruchomy i pociągnięcie go w dół, uruchamiało prysznic.

Otwartość Amerykanów, taka ciekawość na innych ludzi. Są przyjaźni, lubią small talk, zagadują. Na porannym bieganiu po okolicy, napotykani ludzie machali nam ręką, nawet z jadących samochodów,  witali się z nami. 

Skoro już o bieganiu mowa. W trakcie trwania Mistrzostw poszłam z mężem pobiegać raz. Nie było za bardzo na to czasu. W dodatku najlepiej było to zaplanować wczesnym rankiem, bo potem było za ciepło. Nie mieliśmy też wystarczającej motywacji, bo okolica nie była jakaś piękna.

Tak wyglądała okolica, w której mieszkaliśmy. Rzędy domów na pustyni, szerokie ulice. No i oczywiście pickupy na podjazdach :)

Tu sobie biegniemy poboczem drogi.  Żadnych zakrętów, wszystko proste aż po horyzont. I charakterystyczne, drewniane słupy wzdłuż dróg.

Stoję na tle beli zebranej bawełny. Za mną całe jej pole.

A tu sobie skręciliśmy na piaszczystą drogę idącą obrzeżami miasta

I na koniec krótki przegląd dekoracji na Halloween

Tydzień po naszym przyjeździe, gdy Mistrzostwa Świata dobiegły końca, każdy rozjechał się w swoją stronę. Część zespołu wróciła do Polski, część zostawała parę dni, ale ze względu na mniejszą ilość czasu miała inny plan zwiedzania. 

My wsiedliśmy do naszego wynajętego auta i ruszyliśmy dalej przed siebie. A co nam wyszło z tej podróży i co nas jeszcze zadziwiło i zachwyciło - będzie w kolejnej części.

Czytaj więcej »